In het boek Nieuwe feministische filosofie schrijft filosoof Hans Maes een essay over de vraag ‘Wat is sexy?’ Hij houdt een pleidooi voor de ‘feministische terugvordering’ van sexiness, een terechte beweging als je kijkt naar het alomtegenwoordige sexisme in onze maatschappij. Hij komt uit bij ‘radicaal egalitaire pornografie’, wat verder gaat dan feministische of alternatieve pornografie. Het is ‘pornografie die schadelijke stereotypes bewust tracht te ondermijnen op zo’n manier dat blootstelling aan dit soort werk niet langer een nadelig effect heeft op onze sexuele gevoeligheden.’
Bestaande porno en kunst kunnen daarbij helpen: er is porno in letterlijk alle soorten en maten, en de grens tussen kunst en porno is niet te trekken (pace Scruton).
Maes wil niet aan mansplaining doen, maar neemt verantwoordelijkheid omdat de strijd tegen sexisme ‘ons allen aangaat’.
