De term narcist wordt vaak onterecht gebruikt als scheldwoord, vindt Frans Schalkwijk, emeritus bijzonder hoogleraar aan de UvA. Onlangs schreef hij het boek De onvoorstelbare wereld van narcisme. ‘We moeten niet de mens samen laten vallen met het ziektebeeld.’
Wat deze ziekte – want dat is het – intrigerend en problematisch maakt is dat niet alleen de persoon zelf eronder lijdt, maar dat het ook een grote stempel drukt op diens omgeving en dat het zelfs tot geweld kan leiden. Tegelijkertijd kan iemand met narcisme vaak niet inzien dat ze de ziekte hebben.
‘Het leven van een narcistisch persoon is een heel eenzaam bestaan. Want je bent altijd op je hoede. Eigenlijk ben je heel veel alleen. Het is geen bad van eigenliefde waarin je voortdurend denkt: wat houd ik toch van mijzelf. Je bent voortdurend in een soort strijd met je omgeving om maar van gehouden te worden.’
‘Het allerbelangrijkste om je te realiseren – dat klinkt misschien heel gek – is dat iemand het zelf niet weet. Wanneer ik als therapeut vraag: realiseer je wel dat u altijd iedereen devalueert, ook mij? Dan zal iemand met narcisme reageren met: waar heb je het over?’
Lees het hele interview op de site van Folia, van de UvA.
