Doctoraatsonderzoekster Elise Wuyts van de Universiteit Antwerpen legde de biologie achter BDSM bloot.
Het acroniem BDSM omvat een waaier aan begrippen, zoals bondage en discipline (BD), dominantie en submissie (oftewel onderdanigheid) (DS) en sadisme en masochisme (SM). Een onderzoek van UAntwerpen uit 2017 bij 1028 Vlamingen toonde aan dat bijna de helft (46,8%) van de ondervraagden zich al eens waagde aan een BDSM-activiteit.
“BDSM is een erg breed concept, maar bevat meestal een dynamiek waarin pijn en machtsverschillen een grote rol spelen”, vertelt doctoraatsonderzoekster en psychiater Elise Wuyts (UAntwerpen). “Vaak wordt BDSM gelinkt aan seks, al hoeft dat niet altijd zo te zijn. Ondanks de sterke link met pijn ervaren BDSM-beoefenaars de activiteit als plezierig of opwindend.”
De hormonale respons van BDSM-beoefenaars lijkt op de roes die hardlopers ervaren na een fysieke inspanning. Ook extreme sporten of pikant eten lokken gelijkaardige lichaamsreacties uit. Het cruciale verschil: aan BDSM kleeft wel een stigma. Veel beoefenaars schamen zich volgens Wuyts tegenover de buitenwereld. “In enquêtes gaven BDSM’ers aan dat ze worstelen met een zogenaamd ‘geanticipeerd stigma’. Ze verwachten dat anderen hun gedrag zullen afkeuren als ze er open over zijn.”
De survey van Wuyts toont aan hoe normafwijkend gedrag, zoals BDSM, nog steeds naar de taboesfeer wordt verdrongen. En dat is niet zo onschuldig als het lijkt. “Binnen een psychiatrische context weten we dat patiënten die aan BDSM doen soms terughoudend zijn om daarover te praten. Ze vrezen als ‘ziek’ bestempeld te worden.”
Lees het hele bericht op de site van de Universiteit Antwerpen.
