In september 2026 deed OpenAI iets wat hiervoor als onmogelijk werd beschouwd: het loste een van de grootste wiskundige raadsels op, het Navier-Stokesprobleem. Wiskundige van de Radboud Universiteit Walter van Suijlekom volgt de ontwikkeling op de voet en gebruikt zelf ook AI in zijn werk. ‘We moeten hele duidelijke afspraken maken over op wat voor manier we AI gebruiken. Als we dat duidelijk hebben, kunnen we echt op een hoger niveau wiskunde gaan doen.’
Twee jaar geleden ontwikkelde Van Suijlekom in zijn eigen onderzoek een nieuw wiskundig stuk gereedschap voor het bestuderen van spectrale afkappingen: simpel uitgelegd probeer je dan een ruimte meetkundig te beschrijven op een eindige resolutie. ‘Dat wiskundige gereedschap wilde ik gaan testen in een paar voorbeelden. Er waren al wel wat kleine stappen gezet, door mijzelf maar ook door collega’s in het buitenland, maar we waren nog niet all the way gegaan. Ik wilde het zelf proberen uit te rekenen, maar het ontbrak me aan de tijd en voldoende kennis van de literatuur in die verschillende richtingen. Toen besloot ik AI in te zetten.’
AI kreeg de gerichte opdracht om te gaan zoeken in boeken en in verschillende hoeken van het vakgebied die de wiskundige zelf niet geheel kon overzien. ‘Dat is natuurlijk peanuts voor zo’n taalmodel. Vervolgens gaf AI me combinaties van resultaten die samen een argument vormden. Die moest ik zelf nog wel even goed checken, want vaak was het nog te kort door de bocht. Toen ik zo’n combinatie ging uitwerken en wat input van mezelf toevoegde, bleek het uiteindelijk te kloppen.’
Zoals een wiskundige het betaamt, werkte Van Suijlekom het met de hand uit en schreef het zelf op in een paper. Daarna zette hij AI nog een keer in, maar dan voor een ander voorbeeld. Dat werkte ook. ‘Het ging waanzinnig snel. Ik kan zeggen tegen AI: gebruik dit uit dat paper, combineer dat met dit en dan krijg je iets waar je mee kunt werken.’
Lees het hele bericht op de site van de Radboud Universiteit.
De podcast van Lex Fridman gaat over hetzelfde onderwerp.