De coronacrisis was niet alleen een gezondheidscrisis, maar ook een bestuurlijke stresstest. Hoe kwamen bestuurders tot besluiten en waar wrong het? Organisatiewetenschapper Arno Bakkeren deed er onderzoek naar.
Bakkeren keek me t bovengemiddelde interesse naar de parlementaire enquêtecommissie Corona. Bestuurders als Mark Rutte, Hugo de Jonge en Ernst Kuipers legden daar verantwoording af over besluiten die tijdens de covid19-pandemie werden genomen. Bakkeren: “Tijdens de verhoren hoorde je hoe zij voortdurend moesten laveren tussen landelijke sturing en regionale uitvoerbaarheid, tussen snelheid en zorgvuldigheid, en hoe zij dat tegelijkertijd maatschappelijk moesten verantwoorden. Precies die spanning legt mijn onderzoek bloot.”
“Je moet je voorstellen dat tijdens de covidpandemie gemiddeld iedere 72 minuten vanuit het Rijk werd gecommuniceerd naar regionale bestuurders”, deelt Bakkeren een exemplarische bevinding. Terwijl bestuurders en crisisleiders overzicht probeerden te krijgen, veranderde de situatie alweer. “Dat laat zien hoe ingewikkeld crisisbesluitvorming is als de omstandigheden van moment tot moment veranderen.”
Bakkeren concludeert in zijn onderzoek dat crisisbesluitvorming zelden neerkomt op één juiste keuze. Daardoor is het volgens hem te simplistisch om achteraf alleen te stellen dat de besluitvorming tijdens de covidpandemie wel of niet ‘goed’ was. “Besluiten vielen snel, terwijl de grond onder die besluiten constant bewoog. Tijdens covid zagen we dat regels, procedures en mandaten geen volledig antwoord boden op de situatie. Dat laat het onderzoek duidelijk zien.”
Lees het hele bericht op de site van de Vrije Universiteit.
