In wereldwijde klimaatplannen worden miljarden tonnen kooldioxide al als ‘afgehandeld’ aangemerkt, nog voordat iemand kan weten of dat ook echt zo is. UT-onderzoeker Rosalie Arendt heeft dit probleem in een nieuwe ‘correspondence’ in Nature een naam gegeven: Schrödingers koolstof.
Koolstofafvang en -opslag is een belangrijk middel in klimaatplannen die de opwarming tot 1,5 °C moeten beperken. Met name voor sectoren waar uitstoot het moelijkst te verminderen is en voor technische verwijdering van kooldioxide uit de atmosfeer. Toch voorkomt koolstofafvang en -opslag de productie van CO2 niet. In plaats daarvan is het in feite een vorm van afvalverwerking, waarbij kooldioxide wordt afgevangen, getransporteerd en ondergronds opgeslagen. Toch rekenen veel klimaatmodellen van bijvoorbeeld overheden deze kooldioxide als permanent verwijderd.
Rosalie Arendt introduceert de term ‘Schrödingers koolstof’ om de onzekerheid achter deze aanname te beschrijven. Het concept verwijst naar kooldioxide waarvan verwacht wordt dat het wordt afgevangen en opgeslagen, maar waarvan we niet weten wat er op de lange termijn mee gebeurt. “De naam is belangrijk”, legt Arendt uit. “Beleid komt in beweging zodra ideeën een naam krijgen. ‘Netto nul’ gaf beleidsmakers een doel. ‘Schrödingers koolstof’ is een poging om een verborgen onzekerheid zichtbaar te maken.”
Lees het hele bericht op de site van de UTwente.
