Groenland heeft een aanzienlijke ijskap. Als die smelt zal ze een van de belangrijkste bijdragers aan de wereldwijde zeespiegelstijging zijn. Bij een hoog emissiescenario zal de Groenlandse ijskap op termijn grotendeels verdwijnen, met alle gevolgen vandien. Dat blijkt uit een nieuwe studie van Chloë Paice en collega’s, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift The Cryosphere. De Groenlandse ijskap bevat voldoende ijs om de zeespiegel wereldwijd met ongeveer 7,4 meter te doen stijgen en verliest sinds de jaren 1990 steeds sneller massa. Ongeveer de helft van dat verlies is afkomstig van oppervlakte-smelt, de andere helft via afkalving van ijs waar de ijskap uitmondt in zee.
Ondanks toenemende metingen en verbeterde modellen blijft er aanzienlijke onzekerheid bestaan over hoe de ijskap zich op lange termijn zal gedragen en hoe ze precies interageert met het klimaat. Tot nu toe zijn langetermijnprojecties voornamelijk gebaseerd op globale klimaatmodellen, die onder andere neerslag en wind boven Groenland minder nauwkeurig kunnen weergeven. In de nieuwe studie kozen de onderzoekers daarom voor een andere aanpak, waarbij een Groenlands ijskapmodel werd gekoppeld aan een regionaal klimaatmodel dat specifiek ontwikkeld is voor polaire gebieden.
Met hun gekoppelde model voerden de onderzoekers simulaties uit onder een toekomstig scenario met sterke opwarming en hoge broeikasgasuitstoot, bekend als SSP5-8.5. De simulaties bestrijken de komende driehonderd jaar, waarna het klimaat constant werd gehouden en de gekoppelde modellen verder bleven draaien/berekenen/doorrekenen tot het jaar 3000. Zo konden de onderzoekers voor het eerst de rol van versterkende terugkoppelingsmechanismen tussen ijskap en atmosfeer op zeer lange termijn in detail onderzoeken.
“Onze resultaten tonen dat het niet alleen gaat om hoeveel ijs er smelt, maar vooral om hoe de ijskap en de atmosfeer elkaar beïnvloeden”, zegt eerste auteur Chloë Paice. In de eerste eeuwen van de simulaties speelt vooral een dempende terugkoppeling, veroorzaakt door veranderende windsnelheden een rol. De veranderingen in de windsnelheden rond de randen van de ijskap verminderen tijdelijk de hoeveelheid smelt, waardoor het massaverlies enigszins wordt afgeremd.”
Lees het hele bericht op de site van de Vrije Universiteit Brussel.
