Prachtig verhaal en mooie beelden van Maria Popova van The Marginalian, over pijn en verlies, verwondering, toeval, keramiek en hoop.
“Op een middag in december kwam ik aan in Patagonië met een grote blauwe rugzak, een kleine tweetalige uitgave van de liefdesgedichten van Pablo Neruda en een gebroken hart. (Hoewel een hart natuurlijk nooit breekt.) Op het moment dat ik uit het vliegtuig stapte, torende de Andes boven me uit als de stenen tronen van goden, met besneeuwde toppen boven het orakelachtige oog van het gletsjermeer, blauw als Uranus, zo onvoorstelbaar groot dat je geen mens meer bent maar een deeltje, een stofje in het oog van de eeuwigheid; de bomen zijn geen bomen meer, maar mos dat de hellingen tot aan de waterkant bedekt, alsof ze de grenzen van hun wereld willen testen. Ik was gekomen om de grenzen van de mijne te testen.
Lees en bekijk het hele verhaal hier.
