Sterke longread op de site van de TU Delft over de woningopgave in Nederland.
Drie hooglerarenn pleiten voor rigoureus anders nadenken over bouwen en wonen om de woningcrisis op te lossen. Hun belangrijkste aanbeveling voor de politiek is om te stoppen met kortetermijn oplossingen, en in plaats daarvan na te denken over duurzame, robuuste langetermijn oplossingen. Het landschap moet veel meer als uitgangspunt worden gebruikt in plaats van wat er ‘overblijft’ na het bouwen, zodat Nederland óók voor onze (achter)kleinkinderen veilig en bewoonbaar zal zijn. En er moet veel beter nagedacht worden over alternatieve eigendomsrechten en -woonvormen of de mogelijkheid om bijvoorbeeld modulair te bouwen, in plaats van nóg meer van dezelfde eengezinswoningen bíj te bouwen, waar we er op papier al meer dan genoeg van hebben.
Peter Pelzer, hoogleraar Ruimtelijke Planning en Strategie, schreef een essay Verantwoordelijk voor de toekomst waarin hij uitlegt hoe belangrijk ‘intergenerationele rechtvaardigheid’ is voor onze ruimtelijke ontwikkeling. Hoe zorgen we dat onze acties een positief effect hebben op de bestaansmogelijkheden van toekomstige generaties? ”
“Ik gebruik het begrip onomkeerbaarheid. Als lezer van dit stuk, heb je met het lezen een onomkeerbare keuze gemaakt, die tijd krijg je niet meer terug. We maken voortdurend onomkeerbare keuzes, de vraag is wanneer onomkeerbaarheid problematisch is. Zo kunnen we ook naar de ruimte kijken. Als je een onomkeerbare ingreep pleegt, kijk dan of er sprake is van een verlies voor volgende generaties. Door te bouwen of infrastructuur aan te leggen in een slappe polder, creëer je mogelijk problemen voor volgende generaties. Dat kun je oplossen door op zandgronden te bouwen of door nu al rekening te houden met klimaatverandering, bijvoorbeeld door drijvend of op palen te bouwen.
Daarnaast zouden we omkeerbaarheid serieuzer moeten nemen. In onzekere tijden zoals deze, met klimaatverandering en snelle technologische verandering, kun je kiezen voor een flexibeler ruimtelijk systeem. Je kunt met water meebewegen, modulair bouwen, woningen bouwen of (landbouw)gebieden ontwikkelen die niet vaststaan, die verplaatsbaar zijn.”
Tess Broekmans, hoogleraar Urban Design, pleit voor het stoppen met het bouwen van eensgezinswoningen, waarvan er al genoeg zijn. En Steffen Nijhuis, hoogleraar landschapsarchitectuur, heeft het over ‘landschapslogica’: “het begrijpen en benutten van de samenhang tussen bodem, water, ecologie, cultuurhistorie en menselijk ingrijpen. Het is een systemische benadering waarbij het landschap de basis vormt voor het ontwerpen van toekomstbestendige stedelijke omgevingen van regio tot achtertuin. Deze visie ontbreekt in het huidige debat.”
Lees de longread op de site van de TU Delft.
