Portret van Roger Cox op de site van de Universiteit Maastricht:
“Roger Cox van Paulussen Advocaten in Maastricht is de man die met juridische precisie schokgolven door directiekamers joeg—van de Nederlandse staat tot Shell, en later ook richting ING. Op vrijdag 23 januari 2026 ontvangt hij van de Faculty of Law van de Universiteit Maastricht een eredoctoraat voor zijn baanbrekende werk in de klimaatjurisprudentie.
In 2021 zette TIME hem op de TIME 100-lijst van invloedrijkste mensen ter wereld, met een lofrede van Al Gore. De buitenwereld ziet vaak vooral het beeld: toga, dossier, David tegen Goliath. Cox zelf lijkt liever te beginnen bij iets kleiners—bij wat hem ooit raakte. “Dit is in eerste instantie niet een intellectuele oefening,” zegt hij. “Dit is iets wat je gaat doen doordat je ergens door geraakt wordt.” Het woord dat hij even later gebruikt: het gaat om “iets doen wat je hart voedt”.
Wie hem alleen kent van de grote overwinningen mist misschien zijn meest opvallende formulering: “Het zijn geen rechtszaken tegen iets, maar vóór iets.” Hij noemt ze zelfs “rechtszaken uit liefde”. Voor kinderen. Voor natuur. Voor een democratische rechtsstaat die niet leegloopt in cynisme en machteloosheid. De kern van zijn internationale rol zit hem volgens Cox in de juridische route als tegenmacht in een wereld waarin multinationals—olie, gas, tech, media—zo groot en mobiel zijn geworden dat democratische controle achterblijft. Een governance gap, noemt hij het: een machtsvacuüm dat is ontstaan door decennia van deregulering, privatisering en globalisering. Op VN- en OESO-niveau werden daarom richtlijnen voor zelfregulering ontwikkeld, maar Cox ziet in de praktijk vooral hoe vaak die vrijblijvendheid blijft. En dus, zegt hij, blijft er één arena over waar bewijs zwaarder weegt dan praat: de rechtszaal.
Lees het hele portret op de site van de UM.
“De toekomst? Hij weegt zijn woorden. Damage control. “De schade is onvermijdelijk, maar de vraag is hoeveel erger we het laten worden.””
