Kiri van den Wall Bake, promovendus in milieu- en klimaatonderzoek aan de Radboud Universiteit Nijmegen, schreef een stuk over koolstofkredieten.
“Met de toenemende dreiging van de klimaatcrisis zoeken landen, bedrijven, steden en andere organisaties naar effectieve manieren om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Steeds meer organisaties en overheden richten zich daarbij op het behalen van net zero emissies, oftewel netto geen uitstoot hebben, vóór 2050. Hiermee lijkt een belangrijke stap richting de oplossing van de klimaatcrisis te zijn gezet. Het blijkt echter erg lastig om de eigen uitstoot volledig tot nul terug te brengen door het gebrek aan geschikte technologieën en hoge kosten. Een manier om dan toch naar netto geen emissies te komen, is te betalen voor het verminderen van de uitstoot of het opnemen van CO2 ergens anders op de wereld, om je eigen uitstoot te compenseren. Om dit proces te vergemakkelijken zijn koolstofkredieten ontwikkeld. Dit zijn handelbare certificaten die reducties in uitstoot van broeikasgassen of verwijdering van koolstof uit de atmosfeer voorstellen. Veelvoorkomende koolstofkredieten zijn gebaseerd op het beschermen of aanplanten van natuur of het ontwikkelen van duurzame energie op plekken waar dat economisch anders nog niet haalbaar is. Je zou denken: een ideale oplossing voor de uitstoot die niet volledig terug gedrongen kan worden!
Lees haar volledige artikel bij de Jonge geesten.
Follow the Money (FTM) heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar de handel in koolstofkredieten (carbon credits) en CO2-compensatie, waarbij veelal kritische kanttekeningen worden geplaatst bij de effectiviteit en integriteit van deze markt.
