Maggie Haberman en Jonathan Swan van de New York Times schilderen een ontluisterend beeld van Trump in zijn tweede periode als president. Ze hebben drie jaar nauwkeurig vastgelegd wat Trump doet, zoals Kirsten Verdel in Nederland, maar hebben ook meer dan duizend interviews gehouden met direct betrokkenen. Ze wullen geen generaliseringen doen, maar laten de patronen van Trump en de macht en machtsvorming zien.
Fascisme, zoals De Correspondent claimt, is te veel gezegd. Lompheid, domheid, beperktheid, corruptie, eigenbelang van duizenden mensen, absolute slechtheid soms, constante gewetenloosheid, maar ook hard werken, ambitie, vasthoudendheid, het doorhebben van de machtsspelletjes: het komt allemaal bij elkaar.
De rechters houden het allemaal heel vaak nog tegen, angst voor de kiezers eveneens. Opportunisme viert hoogtij.
Macht, dat is uiteindelijk wat Trump zelf zegt te willen. Hij vergelijkt zichzelf zonder scrupules met Alexander de Grote, Caesar, Attila, Napoleon, Hitler en Stalin, maar hij is ‘de machtigste’ van allemaal. Daar gaat het om. Niet om het beleid, niet om de Amerikanen, wel om zijn familie. Het internationaal recht heeft hij aan de kant gezet. Daarom spreken de auteurs van Regime Change: de wereld kan niet meer terug naar voóór Trump. Het politieke systeem heeft geen antwoord op hem. Niemand gelooft nog in de oude orde. De Navo niet, met Rutte voorop, de VN niet, de diplomaten in Brussel niet. En in al zijn corruptheid krijgt hij soms ook nog goede dingen voor elkaar.
Ze verwijzen naar Hegels ‘wereldhistorische individuen’, die, zonder te weten wat ze doen, het oude tijdperk vernietigen en ons in een nieuw tijdperk storten.
