Carbon farming krijgt een steeds prominentere plek in het Europese klimaatbeleid. Door koolstof vast te leggen in landbouwbodems zou de landbouwsector kunnen bijdragen aan het compenseren van broeikasgasemissies. Maar hoe stevig is dit beleidsinstrument eigenlijk?
In een recent artikel in Outlook on Agriculture analyseren WUR onderzoekers hoe carbon farming is opgenomen in belangrijke Europese beleidskaders, waaronder de European Green Deal, het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid (GLB) en de voorgestelde Carbon Removals and Carbon Farming (CRCF)-verordening.
Hun conclusie is kritisch. De auteurs spreken van symbolic reassurance: beleid dat de indruk wekt dat er voortgang wordt geboekt, zonder harde garanties op blijvende emissiereducties.
Een belangrijk risico is dat complexe processen in bodems worden teruggebracht tot koolstofeenheden. Hierdoor ontstaat een sterke focus op monitoring, indicatoren en koolstofcredits, terwijl onzekerheden over meten, langetermijneffecten, omkeerbaarheid en lokale verschillen grotendeels buiten beeld blijven.
Daarnaast waarschuwen de auteurs dat carbon farming de aandacht kan afleiden van directe emissiereductie. Wanneer koolstofvastlegging wordt ingezet als compensatie, bestaat het risico dat structurele veranderingen in landbouw- en voedselsystemen worden uitgesteld.
Lees het hele, kritische stuk op de site van de Wageningen Universiteit.
