Zijn we getuige van het biochemische omslagpunt van het late kapitalisme?
Geneesmiddelen zoals Ozempic zijn ontwikkeld voor de behandeling van diabetes type 2 en, meer recentelijk, obesitas. Maar steeds vaker lijken ze iets ingrijpender te doen: ze veranderen niet alleen de manier waarop mensen eten, maar ook de manier waarop ze zich gedragen.
Hoewel Ozempic oorspronkelijk werd geprezen om zijn metabolische voordelen, wijzen steeds meer klinische observaties en patiëntrapporten op bredere gedragseffecten. Gebruikers melden dat ze niet alleen hun interesse in voedsel verliezen, maar ook in alcohol, nicotine, online winkelen, scrollen op schermen en andere activiteiten die veel voldoening geven. Onderzoek wijst uit dat Ozempic de activiteit in het mesolimbische dopaminesysteem van de hersenen vermindert – hetzelfde circuit dat verslaving, impulsiviteit en dwangmatig gedrag aanstuurt.
(…)
Gebruikers geven nu al aan dat ze minder behoefte hebben aan suiker, alcohol en zelfs luxegoederen. Sommigen melden minder sociale angst, minder dwangmatig gedrag en meer bewuste besluitvorming. Als de vraag naar fast fashion, bewerkte voedingsmiddelen en kortstondige dopamine-kicks daalt, kunnen de ecologische gevolgen aanzienlijk zijn.
Gezien dit alles kunnen deze GLP-1-geneesmiddelen, die zijn ontwikkeld om meetbare stofwisselingsstoornissen te behandelen, onbedoeld ook een remmende werking hebben op overconsumptie.
Lees het hele essay van Anna Branten in de Salon.
