Onzekerheid en schoonheid
“Ons referentiekader voor het klimaat bevindt zich bovengronds: we stoten te veel broeikasgassen uit, we kappen te veel bomen die de longen van onze aarde zijn. Wat we daarbij vergeten is dat ook de zee een cruciale rol speelt, en dat er nog enorm veel onbekend is over wat zich in de diepe zee afspeelt en hoe dat het klimaat beïnvloedt. Het is moeilijk voor te stellen, maar ook wij landbewoners zijn verbonden met microben in de diepe zee, verweven in een web van afhankelijkheden. Technologie zoals AI kan ons misschien helpen dat web tot op zekere hoogte in kaart te brengen. Maar ik begrijp dat er grenzen zijn aan wat we kunnen vatten. Het systeem aarde is misschien gewoon te ingewikkeld, hoeveel kennis we ook verzamelen.
Omgaan met klimaatopwarming is daarom in de eerste plaats een omgaan met onzekerheid. Te simpele oplossingen gaan voorbij aan deze complexiteit. Nee, massaal investeren in CO2-opslagtechnologieën gaat de wereld niet redden. Een massale gedragsverandering evenmin. We zullen moeten aanvaarden dat ‘dé oplossing’ niet bestaat, dat ook de wetenschap tegen haar eigen grenzen botst, en dat we een tijd van onzekerheid tegemoet gaan.”
Lees het complete antwoord van Kristien Hens, hoogleraar ethiek aan de universiteit Antwerpen, hier, naast alle andere 140 antwoorden.
